Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα decemberists. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα decemberists. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 30 Σεπτεμβρίου 2008

London Baby!! pt. 2

Σας είχα πει ότι έχω κι άλλα να πω.

Κατ' αρχήν να πω ότι αυτή τη στιγμή πίνω ένα καπνιστό τσάι το οποίο πήρα κατά λάθος. Ψιλοβρωμάει αλλά έχει πολύ ωραία γεύση και είναι πολύ χαλαρωτικό.

Ακόμα δεν έχω προλάβει να πάω στο Βρετανικό Μουσείο αλλά θα το πράξω σύντομα.

Στην κυρία Tussauds πήγα και μου άρεσε πάρα πολύ. Στην αρχή βέβαια ξενέρωσα γιατί τα ομοιόματα που έχει στο πρώτο μέρος της έκθεσης τα είχα δει πολλάκις σε φωτογραφίες δεξιά κι αριστερά και δε με εντυπωσίασαν όσο περίμενα. Όμως στο 2ο και 3ο κομμάτι της έκθεσης εντυπωσιάστηκα πολύ. Βλέπετε σε αυτά τα 2 κομμάτια της έκθεσης δεν επιτρέπονται οι φωτογραφίες. Κατά συνέπεια ποτέ δεν είχα ακούσει ή δει κάτι σχετικό με αυτά. Το ένα λέγεται Horror Room. Εκεί μέσα λοιπόν εκτός από τα κέρινα ομοιόματα γνωστών serial killer της ιστορίας, έχει ένα δωμάτιο που μοιάζει με μπουντρούμι. Ακούγονται περίεργοι και τρομακτικοί ήχοι τριγύρω. Αλλά το πιο ωραίο είναι ότι μέσα στα σκοτάδια και ανάμεσα στα κέρινα ομοιόματα παραμονεύουν ζωντανοί ηθοποιοί έτοιμοι να σου προσφέρουν απλόχερα την τρομάρα της ζωής σου.
Αλλά στο 3ο και καλύτερο κομμάτι ανεβαίνεις σε ένα τρενάκι, ωσάν το λούνα παρκ και κάνεις μια βόλτα ανάμεσα σε ένα σύνολο αναπαραστάσεων που διηγούνται την ιστορία του Λονδίνου.

Πριν προχωρήσω στις φωτογραφίες να πω 2-3 πράγματα που μου έχουν κάνει εντύπωση.
1) Οι άνθρωποι γενικά είναι φιλικοί. Ειδικά οι δημόσιοι υπάλληλοι ανεξαρτήτως πόστου. Πχ. σήμερα είχα δώσει ραντεβού σε μια καφετέρια αλλά δεν ήξερα που ακριβώς είναι. Οπότε όπως βγαίνω από το μετρό είμαι σα χαμένος. Τότε σταματάει ένας οδοκαθαριστής να με ρωτήσει αν ψάχνω κάτι και βέβαια με περισσή ευγένεια μου έδωσε οδηγίες. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις (όπως πάντα άλλωστε).
2) Οι άνθρωποι γενικά είναι βρωμιάρηδες. Και εξηγούμαι. Δε βρωμάνε οι ίδιοι, αλλά χωρίς δυσταγμό πετάνε σκουπίδια στο δρόμο (δε λέω είναι σπάνιο φαινόμενο ο κάδος βλ. #3) αλλά το χειρότερο μου είναι το γεγονός ότι όλοι ανεξάρτητως φίλου και ηλικίας δε διστάζουν να φτύσουν στο δρόμο, στο πεζοδρόμια ή όπου αλλού τους έρθει !?!?!
3) Οι κάδοι είναι αρκετά δυσεύρετοι. Δεν ξέρω γιατί. Εν μέρει ίσως αυτό να δικαιολογεί το παραπάνω.
4) Το μετρό τους δεν έχει σε όλους τους σταθμούς κυλιόμενες σκάλες ή ασανσέρ. Ακόμα και εκεί που έχει, πολύ συχνά είναι εκτός λειτουργίας. να σημειώσω εδώ ότι στη στάση μου πρέπει να ανέβω 102 σκαλιά σε περίπτωση βλάβης.
5) Είναι ανάποδοι!!! Και δε λέω για τα αυτοκήνιτα. Αυτό το ξέραμε. Αλλά αυτοί δεν ακολουθούν ούτε τις ίδιες τους τις συμβάσεις! Στα πεζοδρόμια στους διαδρόμους και γενικά όπου κυκλοφορούν πεζοί, κυκλοφορούν όπως όλη η υπόλοιπη Ευρώπη!! Αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω!

Και ας σας δείξω λίγο ακόμα από το Λονδίνο:





Η London Tower Bridge το βράδυ καθώς και η θέα από τη γέφυρα πάνω.

Και για το τέλος του post 3 μουσικές εικόνες (η μία δώρο).

Μουσική Εικόνα 1:
Ακούγοντας το Sparks των Coldplay ταξίδευα από το Heathrow προς το κέντρο. Φανταστείτε τώρα το πράσινο των περιχώρων του Λονδίνου κάτω από ψιλόβροχο. Το φως να κάνει παιχνίδια με τα σύννεφα και τα κολονάκια του τρένου. Κάμερα δεν είχα πάνω εκείνη τη στιγμή δυστυχώς. Οπότε το ενσωματώνω με το Sixteen Military Wives από τους Decemberists
το οποίο συνόδεψε την παρακάτω εικόνα:


Μουσική Εικόνα 2:
Τρία τραγούδια με συνόδευαν κατά τη διάρκεια μιας διαδρομής και θεώρησαν ότι ταίραξαν με αυτό που έβλεπα γύρω μου και προσπάθησα να το αποδώσω με τις παρακάτω φωτογραφίες. Τα τραγούδια με τη σειρά που τα άκουσα είναι το Here We Are των Bloc Party, το Two For My Seconds από τους Operator Please και το Black Swan του Thom Yorke.




PS: Το ξέρω έβαλα παραπάνω φωτογραφίες αλλά είμαι large :p

Τετάρτη 28 Μαΐου 2008

A random Playlist

Για σήμερα ένα πρόχειρο και μικρό playlist. Είχα μια πολύ ωραία συνομιλία σήμερα το πρωί με τη φίλη μου τη «Νάντια» και τα τραγούδια που άκουγα εκείνη τη στιγμή, μεταξύ συζήτησης και συγγραφής του παραδοτέου για το project στη δουλειά, επέλεξα να τα ανεβάσω καθώς τις τελευταίες μέρες μου αρέσουν πάρα πολύ.

1. The Raconteurs - These Stones Will Shout

2. The Pigeon Detectives - This Is An Emergency

3. The Decemberists – Little Boxes

4. Cloud Cult – Everybody Here Is A Cloud

Αυτή είναι η λίστα μας για σήμερα και μπορείτε να την βρείτε εδώ: http://rapidshare.com/files/118266495/random.rar.html

Για τους Raconteurs δεν έχω κάτι το ιδιαίτερο να πω. Είναι το πιο γνωστό συγκρότημα από τα παραπάνω. Όπως πιθανόν να ξέρετε είναι ένα sideproject του frontman των White Stripes. Ο ήχος τους πολύ κοντά σε αυτόν των White Stripes μόνο πιο γεμάτος και ορισμένες φορές πιο ώριμος και μελοδικός.

Επόμενο συγκρότημα οι Pigeon Detectives. Ούτε για αυτού θα πω πολλά καθώς σκοπεύω να ασχοληθώ μαζί τους εκτενέστερα στο μέλλον. Πάντως τους ανακάλυψα πολύ πρόσφατα και πρέπει να ομολογήσω ότι ο ήχος τους μου αρέσει πάρα πολύ. Παραθέτω και τους στίχους του τραγουδιού. Να σημειώσω εδώ ότι το τραγούδι αυτό συνόδευε μια συζήτηση για διακοπές, πράγμα που επείγει, οπότε καταλαβαίνετε πως βρήκε το δρόμο του στη σημερινή λίστα. :p

The Pigeon Detectives - This Is An Emergency

Don’t Make Me Go
Don’t Make Me Go

Don’t Make Me Go
Don’t Make Me Go

Cause i’m not here to reflect you
I wish your friends would leave me alone
And i could never connect to
the people i don’t know from back home

This is an emergency
This is an emergency
This is an emergency
This is an emergency

Please don’t do it,
Lets not do this now
Somethings happening,
Can’t we stay somehow?

Cause i’m not here to reflect you
I wish your friends would leave me alone
And i could never connect to
the people i don’t know from back home

This is an emergency
This is an emergency
This is an emergency
This is an emergency

Cause i’m not here to reflect you
I wish your friends would leave me alone
And i could never connect to
the people i don’t know from back home

This is an emergency
This is an emergency
This is an emergency
This is an emergency

Και τώρα ας πάμε σε μια ακόμα νέα ανακάλυψη. Οι Decemberists. Θα μου πείτε καλοκαιριάτικα τους θυμήθηκες; Κι όμως ο ήχος τους αν και συχνά μελαγχολικός είναι αρκετά ανάλαφρος και ευχάριστος (για μένα τουλάχιστον). Δυο λόγια για το συγκρότημα. Η μπάντα ξεκίνησε από τον τραγουδιστή και στιχουργό Colin Meloy, από το Portland του Oregon. Το πρώτο τους album κυκλοφόρησε το 2001. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι το όνομα τους, με εμφανείς Ρωσικές επιρροές (δεν είναι τυχαίο που σε πολλές live εμφανίσεις τους παίζουν τον εθνικό ύμνο της Σοβιετικής Ένωσης ως εισαγωγή στο show τους). Αυτό που μου αρέσει πιο πολύ όμως με αυτό το συγκρότημα είναι το τραγουδιστικό τους στυλ, που πιο πολύ μοιάζει σα να διηγούνται κάποια ιστορία. Χαρακτηριστικά παραδείγματα τραγουδιών τους είναι τα “My Mother Was A Chinese Trapeze Artist” και το “The Mariner’s Revenge Song”. Το τραγούδι όμως που διάλεξα να βάλω εδώ είναι το Little Boxes και αυτό γιατί το συνέδεσα με ένα κομμάτι της κουβέντας που αφορούσε το μέλλον και μου φάνηκε κάπως σχετικό. You’ll get the point διαβάζοντας τους στίχους.

The Decemberists – Little Boxes

Little boxes on the hillside,
Little boxes made of ticky-tacky,
Little boxes, little boxes,
Little boxes, all the same.
There's a green one and a pink one

And a blue one and a yellow one
And they're all made out of ticky-tacky
And they all look just the same.

And the people in the houses
All go to the university,
And they all get put in boxes,
Little boxes, all the same.
And there's doctors and there's lawyers
And business executives,
And they're all made out of ticky-tacky
And they all look just the same.

And they all play on the golf-course,
And drink their Martini dry,
And they all have pretty children,
And the children go to school.
And the children go to summer camp
And then to the university,
And they all get put in boxes
And they all come out the same.

And the boys go into business,
And marry, and raise a family,
And they all get put in boxes,

Little boxes, all the same.

There's a green one and a pink one

And a blue one and a yellow one

And they're all made out of ticky-tacky

And they all look just the same.


Για το τέλος έχω τους Cloud Cult. Το συγκεκριμένο τραγούδι μου αρέσει πάρα πολύ κυρίως λόγω των στίχων. Τυχαίνει να εκφράζουν πολύ πετυχημένα ορισμένες σκέψεις που κάνω τον τελευταίο καιρό. Και επειδή έχω την υποψία ότι μάλλον κανείς δεν θέλει να διαβάσει για το συγκρότημα, παραθέτω κατευθείαν τους στίχους του τραγουδιού. :p

And everybody here is cloud
and everybody here will evaporate
cause you came up from the ground
from a million little pieces
have you found where your place is?
have you found where your place is?
have you found where your place is?

you've been spending your time
thinking about why you think so much
if there was ever a time
now would be the time to see
your time here is limited

and everybody here is a crowd
we all walk around with a million faces
somebody turn the lights out
there's so much more to see
in the darkest places
in the darkest places
in the darkest places

and everybody here is cloud
and everybody here will evaporate
cause you came up from the ground
from a million little pieces
have you found where your place is?

everybody here is waiting for the next creation
they say come come come

everybody here is waiting for the next creation
they say come come come

and everybody here is a crowd
we each walk around with a million faces
and you came up from the ground
from a million little pieces
have you found where your place is?
have you found where your place is?
have you found where your place is?



Hope you Like it!