Η εκπομπή του Σαββάτου

Επιτέλους βρίσκω το χρόνο να ανεβάσω την εκπομπή του Σαββάτου. Τη χάρηκα πολύ αυτή την εκπομπή και έχω την αίσθηση ότι και το playlist βγήκε πολύ καλό. Γούστα είναι βέβαια αυτά, οπότε περιμένω feedback, να μου πείτε τη γνώμη σας.

Δεν ξεχνάω ότι χρωστάω τα posts για τις συναυλίες της περασμένης βδομάδας. Απλά πρέπει να βρω το χρόνο που χρειάζεται για να κάνω τις αναρτήσεις αυτές...

Hope you like it!!

PS: Σήμερα στις 4 ώρα Ελλάδας εκπέμπουμε πάλι! Όσοι πιστοί....

It's gonna be an awesome week!

Διανύω περίοδο τύχης και αρχίζω και φοβάμαι. Συνήθως δεν είμαι αυτό που λέει κανείς κωλόφαρδος και όποτε μαζεύεται πολλή τύχη μαζί κάτι πάει στραβά στο τέλος. Anyways...

Η Νιοστή + 2 εκπομπή, του προηγούμενου Σαββάτου. Μου βγήκε λίγο ό,τι να ναι για ακόμα μια φορά, αλλά το Σάββατο είχε κίνηση και αρκετές παραγγελιές. Ελπίζω να σας αρέσει.

Τώρα σε σχέση με την κωλοφαρδία μου. Ποτέ μα ποτέ δεν έχω κερδίσει κάτι. Ούτε σε κλήρωση, ούτε σε λαχείο και γενικά οπουδήποτε έχει να κάνει με τύχη. Ε αυτή τη φορά το παράκανα. Στο Λονδινάκι μας κατά τη διάρκεια του Ιουλίου, διεξάγεται το i-tunes London Music Festival. Κάθε βράδυ του Ιουλίου γίνεται και μια διαφορετική συναυλία και μάλιστα με πολλά γνωστά ονόματα. Όλο το φεστιβάλ είναι δωρεάν και μόνο κατόπιν κλήρωσης μπορεί κάποιος να πάρει εισιτήριο. Με το που το είδα λοιπόν έκανα apply σε όλα τα events. Η gig buddy μου, κέρδισε το πρώτο εισιτήριο. 23 Ιουλίου Graham Coxon, ο frontman των Blur και ο άνθρωπος πίσω από τους Gorillaz. Δε μας χάλασε, αλλά όσο να πει κανείς δεν ήταν και η πρώτη μας προτίμηση. Λίγες ώρες πιο μετά κερδίζω εγώ εισιτήριο για Δευτέρα βράδυ, με τους παρακάτω καλλιτέχνες: Peter Bjorn and John, Newton Faulkner και οι Raygun. (περισσότερα για αυτούς στο report της συναυλίας) Ένα τραγούδι από τον καθένα είναι και στη λίστα της εκπομπής. Και πάλι όμως όσο συμπαθητικοί να είναι οι παραπάνω δεν είνια και πρώτες μούρες. Still lucky. Δε μπορώ να παραπονεθώ!

Αλλά το καλύτερο έγινε το Σάββατο το πρωί. Κέρδισα εισιτήριο για τους Placebo!!! Ε, ναι!!! Τιτανοταιράστια κωλοφαρδία μυθικών διαστάσεων!! Τρίτη βράδυ, 14 Ιουλίου, Placebo babyyyyy!!!!

Και μέσα σε όλα αυτά κατάφερα να αγοράσω το τελευταίο φθηνό εισιτήριο για τη συναυλία των Kasabian την επόμενη Παρασκευή! Woot!!

Άντε σε 2-3 χρόνια πάλι θα σταθώ τυχερός. Άμα είναι να έχω τέτοια κύματα κωλοφαρδίας όμως αξίζει ίσως! :D :D :D

Heh it's been a while...

... a long one that is.

Οι τελευταίοι 2 μήνες ήταν πολύ γεμάτοι. Κάτι εργασίες, μετά πλάκωσε η εξεταστική κάτι interviews για δουλειά (δυστυχώς δεν απέδωσαν) οπότε δεν υπήρχε καθολου ελεύθερος χρόνος. Μέχρι και το μαγείρεμα έκοψα για να μη χάνω χρόνο. Τώρα το γεγονός ότι κατέληγα να χαζεύω πιο πολύ απ'οσο διάβαζα είναι άλλο θέμα....

Και μετά από αυτό το τρέξιμο επιτέλους τελείωσα με τις τελευταίες εξετάσεις της ζωής μου και κατέβηκα για ένα σύντομο διάλλειμα στην Ελλάδα πριν αρχίσω την πτυχιακή. Μ'αυτά και μ'εκείνα λοιπόν εξαφανίστηκα για ακόμα μια φορά. Όλα καλά όμως τώρα. Επέστρεψα Λονδίνο και προσπαθώ να στρωθώ μπας και την τελειώσω τη ριμάδα την πτυχιακή και προλάβω να κάνω και λίγο τουρισμό...

Ψάχνοντας διάφορα videos από Λονδίνο βρήκα 2 που δεν έχω μοιραστεί μαζί σας.
Το πρώτο είναι από ένα live των Sugars, ενός από τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα. Ζητώ συγγνώμη για το κούνημα της κάμερας αλλά δε μπόρεσα να κρατηθώ :p

The Sugars - The Way To My Heart


Το 2ο είναι με κάτι τυπάκια που είχα πετύχει πιο παλιά να χροευούν κοντά στο London Eye. Δεν είναι τόσο καλό το κομμάτι που κατάφερα να τραβήξω αλλά βρήκα ακόμα ένα το οποίο νομίζω είναι με τα ίδια παιδιά





Και βέβαια μερικά τραγουδάκια. Εκεί μέσα θα βρείτε τους Harrisons, τους Bombay Bicycle Club και τους Rumble Strips. 3 καινούριες ανακαλύψεις που νομίζω έχουν ενδιαφέρον. Επίσης ένα τραγούδι από το καινούριο album των Kasabian. Αυτά τα ολίγα...

PS: Σήμερα θα προσπαθήσω να ηχογραφήσω την εκπομπή στο ραδιόφωνο και να την ανεβάσω για όποιον ενδιαφέρεται.

Ένα τραγούδι...

που μου έχει κολλήσει τις τελευταίες μέρες. Σήμερα μόνο το έχω ακούσει 5-6 φορές. Έχει και πολύ ωραίο videoclip.

Archangel - Do It Again

I'm just ignorant!

Σήμερα είχε πολύ ωραία μέρα στο Λονδίνο. Πήρα λοιπόν το φίλο και συγκάτοικο Ρούμπεν και πήγαμε βόλτα στη γειτονιά. Πρώτος σταθμός η αγορά του Borough (έτσι λέγεται η περιοχή όπου μένω). Είναι λοιπόν η μεγαλύτερη λαϊκή αγορά του Λονδίνου, έχει περίπτερα με κάθε λιχουδιά και φαγητό που μπορεί να βάλει ο νους σας. Τυριά από την Ολλανδία μέχρι και εξωτικές σοκολάτες με τσίλι από το Μεξικό και βέβαια μπόλικη φέτα, ελιές και ελαιόλαδο. Και όπως κάναμε βόλτα βρεθήκαμε μπροστά στην Tate Modern Art. Λέμε δεν πάμε μέσα να δούμε την έκθεση, πράγμα το οποίο πράξαμε.

Εντάξει το παραδέχομαι. Δεν είμαι άνθρωπος της τέχνης. Της κουλτούρας. Της υψηλής νόησης αν θέλετε. Αλλά με θεωρώ έξυπνο και ανοιχτόμυαλο. Η έκθεση είχε πολλά ωραία πράγματα. Πολλά εκθέματα που δεν μπορούσα να τα κατανοήσω αλλά είχαν μια άλφα αισθητική. Αυτό όμως που μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση ήταν ένα video art room όπου έπαιζαν κάποια videos του Paul McCarthy. Δεν μπαίνω καν στον κόπο να σας πω ποιός είναι ο τύπος. Δε με ενδιαφέρει κιόλας. Αυτό που αντίκρυσα όμως με άφησε μαλάκα.

Και εξηγούμαι. Θέμα του "έργου" ήταν τα σεξουαλικά ταμπού και η βία. Μεταξύ άλλων ακατονόητων εικόνων έπαιζε στο repeat το εξής video. Πρωταγωνιστής ο "καλλιτέχνης". Ολόγυμνος. Φορούσε γάντια του μποξ και μια κάσκα. Έτρεχε επιτόπου και βάραγε με μπουνιές τον εαυτό του!

Έμεινα συγκλονισμένος. Τον στόχο του τον πέτυχε αν μη τι άλλο. Το video αυτό είναι πέρα για πέρα προκλητικό, αλλά δεν μπορώ να το καταλάβω. Με την καμία όμως. Και επειδή έκανα τις παραπάνω παραδοχές για τον εαυτό μου με έφαγε η περιέργεια να ψάξω να βρω κι άλλα videos από τον ίδιο τύπο μπας και βγάλω καμιά άκρη.

Σας παραθέτω την παρακάρω μπούρδα:


Σας παρακαλώ θερμά αν κάποιος είναι στο πνευματικό και διανοητικό επίπεδο να κατανοήσει τα παραπάνω, να μου χαρίσει λίγα από τα φώτα του.

Και επειδή δεν μπορώ να σας αφήσω έτσι. Κάτι πολύ καλό και ανάλαφρο έτσι για αλλαγή. Vampire Weekend το συγκρότημα και το ομώνυμο album. Πρόκειται για τυπάκια από τη Νέα Υόρκη. Ο ήχος τους πολύ ξεχωριστός. Ένα περίεργο συνοθύλευμα ήχων που έχει ένα πολύ ενδιαφέρον και ευχάριστο αποτέλεσμα. Απολαύστε τους!

Hope you like it!!

Somebody Somewhere

Δεν ξέρω γιατί ακριβώς αλλά μόλις άκουσα το τραγούδι αυτό σήμερα έφαγα ένα απίστευτο κόλλημα! Κάποιος που με ξέρει μπορεί να πει ότι με εκφράζει, ίσως ο στίχος "I'm a hopeless romantic with a dirty mind" να μιλάει για μένα. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι το τρογουδάκι αυτό μου έκανε "κλικ" από την πρώτη στιγμή, που λένε μερικοί μερικοί...

Cazals - Somebody Somewhere

And love, is a terrible thing
It can tear, a good soul apart
Beware, of what it can bring
Who knows, what it can start

I wanna live like the animals live
I've got, love to give and no-one to call my own
I want a girl to bring me to my knees
So I can swing through the trees like Robinson Crusoe
'Coz Fridays on my mind
A lost soul to find
I'm just a hopeless romantic, with a dirty mind

Somebody loves me, somebody somewhere
Somebody loves me, somebody somewhere
Somewhere out there, well there's someone who cares and I know that there so,
Somebody loves me, somebody somewhere

So wait
I'll give you time, I'll give you space
To find
That you are mine
You're mine

I wanna mooch like a city fox
When I'm out my box and hold my lovers hand
And as the showgirl kicks her legs, I fell out of bed
And somebody called my name
And is she here, is she finally here
You took you time my dear
Where have you been at all my life?
'Coz everyone time I get a spin of the wheel
I lose the final deal
In the biggest game of the night

Somebody loves me, somebody somewhere
Somebody loves me, somebody somewhere
Somewhere out there, well there's someone who cares and I know that there so,
Somebody loves me, somebody somewhere

Is she here, is she finally here?
Woa-oh!
Is she here, is she finally here?
Woa-oh!
Is she here, is she finally here, you took your time my dear,
Woa-oh!
Is she here, is she finally here, you took your time my dear, in the biggest game of the night
Somebody loves me, somebody somewhere
Somebody loves me, somebody somewhere
Somewhere out there, well there's someone who cares and I know that there so,
Somebody loves me, somebody somewhere

Έχει και ωραίο videoclip.

They were here

Θαύμα, θαύμα!! Κατάφερα να κάνω upload και άλλη μία playlist. Τhey Were Here το όνομα αυτής και όπως ενδεχομένως να καταλαβαίνετε από το όνομα, περιέχει κομμάτια συγκροτημάτων που ήρθαν φέτος το καλοκαίρι στην Ελλάδα. Δυστυχώς, αυτοί ήταν εδώ κι εγώ όχι. Είτε λόγω έλλειψης χρημάτων ή παρέας (ή και των δύο) είτε λόγω εξεταστικής και διακοπών. Προσπάθησα να ασχοληθώ με τους λιγότερο γνωστούς καλλιτέχνες από αυτούς που ήρθαν, κοινώς όχι τα μεγάλα ονόματα των συναυλιών. Με αλφαβητική σειρά η λίστα έχει ως εξής:

1. Digitalism - I Want I Want
2. Digitalism - Idealistic
3. Flogging Molly - Another Bag Of Bricks
4. Flogging Molly - Drunken Lullabies
5. Gogol Bordello - Mala Vida
6. Gogol Bordello - Start Wearing Purple
7. The Gossip - Standing In The Way Of Control
8. The Gossip - Your Mangled Heart
9. Patti Smith - Gimme Shelter
10. Patti Smith - Smells Like Teen Spirit
11. PJ Harvey - Good Fortune
12. PJ Harvey - This Is Love
13. PJ Harvey - You Said Something
14. Sharon Jones & The Dap Kings - How Do I Let A Good Man Down
15. Sharon Jones & The Dap Kings - My Man Is A Mean Man
16. The National - Abel
17. The National - Baby, We'll Be Fine
18. UNKLE - Hold My Hand
19. UNKLE - Keys To The Kingdom (feat. Gavin Clark)

Οι Digitalism είναι ένα δύδιμο Djs από τη Γερμανία. Ξεπετάχτηκαν την ίδια περίπου περίοδο με τους Klaxons (συγκρότημα που κέρδισε το βραβείο Mercury, και ο ήχος τους είναι ένα μίγμα indie rock μουσικής με έντονες ηλεκτρονικές επιρροές). Δεν ξέρω αν αντιπροσωπεύουν κάποια καινούρια τάση που θέλει τη rock μουσική να γλερτάρει έντονα με την ηλεκτρονική, αλλά ο ήχος των Digitalism, τουλάχιστον στα αυτιά μου, έχει έντονη rock προδιάθεση.

Flogging Molly: Μαζί με τους Gossip άνοιξαν τη συναυλία των Offspring. Το είδος Irish Punk σας λέει κάτι; Οι Dropkick Murphy's ίσως; Punk Rockers με βιολιά, μαντολίνα, ακορτνεόν και άλλα "περίεργα" όργανα, τουλάχιστον για punk μουσική. Οι μελωδίες θυμίζουν έντονα τα παραδοσιακά Ιρλανδικά τραγούδια. Οι Molly λοιπόν έχουν Ιρλανδό frontman, 7 μέλη και έδρα το Λος Άνχελες.

Και από punk σε punk. Ukranian Gypsy Punk για τη συνέχεια με τους Gogol Bordello. Από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Συνδυάζουν την τσιγγάνικη μουσική με την punk και την ατμόσφαιρα παλιού cabaret. Στίχος με χιούμορ, ρούχα παρδαλά και τρελό show είναι τα βασικά τους χαρακτηριστικά. Ουκρανοί μεταναστες στην Αμερική ενώθηκαν για να σχηματίσουν αυτή τη θεότρελη μπάντα. Απλά καταπληκτικοί!

Dance Punk, σκέτο punk, ή απλή indie rock μουσική. Διαλέγετε και παίρνετε. Κατά δήλωση του συγκροτήματος, η μπάντα δημιουργήθηκε επειδή πολύ απλά βαριόντουσαν τις ζωές τους (δημιουργική βαρεμάρα λέγεται) με σκοπό να μας κάνουν να χορέψουμε και αν δε χορεύουμε, λέει η Beth (frontman του συγκροτήματος και γνωστή για το τεράστιο μέγεθος της, κοινώς το τρώει το φαϊ της) να κάτσουμε σπίτια μας και να ακούσουμε τον ραδιοσταθμό με τα "oldies". Εμένα μου αρέσουν όμως οπότε τη γλυτώνω την τιμωρία υποθέτω.

Patti Smith. Η αγαπημένη γιαγιά του rock! Το παραδέχομαι δεν είναι καθόλου άγνωστη αλλά της έχω αδυναμία. Μας ήρθε παρέα με τον, εν δυνάμει εγγονό της, Manu Chao. Τα 2 κομμάτια που έχω επιλέξει είναι από το τελευταίο της album, που περιέχει 12 covers σε πολύ γνωστά τραγούδια.

Pj Harvey. Ούτε αυτή είναι άγνωστη αλλά της έχω επίσης μεγάλη αδυναμία. Παραθέτω 3 από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια της. Γράφει τα τραγούδια της, τα παίζει με την κιθάρα της και τα τραγουδάει η ίδια. Pas mal.

Sharon Jones. Η κυρία αυτή μου αρέσει πάρα πολύ. Δεν τη λένε τυχαία "the queen of funk". Ξεκίνησε να τραγουδάει στην εκκλησία της γειτονιάς της ως παραδοσιακή κορασίδα, ενώ αργότερα μετακομίζοντας στο Μπρούκλυν το έριξε στη disco, τη soul, τη funk και τα blues κάνοντας φωνητικά για άλλους καλλιτέχνες των 70s και 80s, χωρίς όμως να αναγνωρίζεται. Έτσι αφού δούλεψε για ένα διάστημα ως σωφρονιστική υπάλληλος (;!;!;!) το έριξε πάλι στα gospel. Όλα αυτά ως το 1996 οπότε και συνάντησε τους Dap Kings και ηχογράφησε 2 - 3 πολύ καλά album. Απολαύστε την!

Οι The National αποτελούν ένα πολύ καλό παράδειγμα ενός σύγχρονου alternative rock συγκροτήματος. Έχουν αρκετά μελωδικό ήχο και ορισμένα τους τραγούδια παρουσιάζουν ενδιαφέρον.

Τους UNKLE τους έμαθα πολύ πρόσφατα πρέπει να ομολογήσω και δεν ξέρω πολλά για την αφεντιά τους. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι ο ήχος τους πριν φτάσει στην κατάσταση που είναι στο τελευταίο τους album, πέρασε από πολλά και διάφορα στάδια. Άλλωτε με έντονες hip hop επιρροές, άλλωτε με ηλεκτρονικές τάσεις και πάει λέγοντας. Το τελευταίο τους album "War Stories" οφείλω να ομολογήσω ότι μου κέντρισε το ενδιαφέρον και μου προσέφερε ορισμένα πολύ καλά κομμάτια, όπως τα 2 της λίστας μας.

A random Playlist

Για σήμερα ένα πρόχειρο και μικρό playlist. Είχα μια πολύ ωραία συνομιλία σήμερα το πρωί με τη φίλη μου τη «Νάντια» και τα τραγούδια που άκουγα εκείνη τη στιγμή, μεταξύ συζήτησης και συγγραφής του παραδοτέου για το project στη δουλειά, επέλεξα να τα ανεβάσω καθώς τις τελευταίες μέρες μου αρέσουν πάρα πολύ.

1. The Raconteurs - These Stones Will Shout

2. The Pigeon Detectives - This Is An Emergency

3. The Decemberists – Little Boxes

4. Cloud Cult – Everybody Here Is A Cloud

Αυτή είναι η λίστα μας για σήμερα και μπορείτε να την βρείτε εδώ: http://rapidshare.com/files/118266495/random.rar.html

Για τους Raconteurs δεν έχω κάτι το ιδιαίτερο να πω. Είναι το πιο γνωστό συγκρότημα από τα παραπάνω. Όπως πιθανόν να ξέρετε είναι ένα sideproject του frontman των White Stripes. Ο ήχος τους πολύ κοντά σε αυτόν των White Stripes μόνο πιο γεμάτος και ορισμένες φορές πιο ώριμος και μελοδικός.

Επόμενο συγκρότημα οι Pigeon Detectives. Ούτε για αυτού θα πω πολλά καθώς σκοπεύω να ασχοληθώ μαζί τους εκτενέστερα στο μέλλον. Πάντως τους ανακάλυψα πολύ πρόσφατα και πρέπει να ομολογήσω ότι ο ήχος τους μου αρέσει πάρα πολύ. Παραθέτω και τους στίχους του τραγουδιού. Να σημειώσω εδώ ότι το τραγούδι αυτό συνόδευε μια συζήτηση για διακοπές, πράγμα που επείγει, οπότε καταλαβαίνετε πως βρήκε το δρόμο του στη σημερινή λίστα. :p

The Pigeon Detectives - This Is An Emergency

Don’t Make Me Go
Don’t Make Me Go

Don’t Make Me Go
Don’t Make Me Go

Cause i’m not here to reflect you
I wish your friends would leave me alone
And i could never connect to
the people i don’t know from back home

This is an emergency
This is an emergency
This is an emergency
This is an emergency

Please don’t do it,
Lets not do this now
Somethings happening,
Can’t we stay somehow?

Cause i’m not here to reflect you
I wish your friends would leave me alone
And i could never connect to
the people i don’t know from back home

This is an emergency
This is an emergency
This is an emergency
This is an emergency

Cause i’m not here to reflect you
I wish your friends would leave me alone
And i could never connect to
the people i don’t know from back home

This is an emergency
This is an emergency
This is an emergency
This is an emergency

Και τώρα ας πάμε σε μια ακόμα νέα ανακάλυψη. Οι Decemberists. Θα μου πείτε καλοκαιριάτικα τους θυμήθηκες; Κι όμως ο ήχος τους αν και συχνά μελαγχολικός είναι αρκετά ανάλαφρος και ευχάριστος (για μένα τουλάχιστον). Δυο λόγια για το συγκρότημα. Η μπάντα ξεκίνησε από τον τραγουδιστή και στιχουργό Colin Meloy, από το Portland του Oregon. Το πρώτο τους album κυκλοφόρησε το 2001. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι το όνομα τους, με εμφανείς Ρωσικές επιρροές (δεν είναι τυχαίο που σε πολλές live εμφανίσεις τους παίζουν τον εθνικό ύμνο της Σοβιετικής Ένωσης ως εισαγωγή στο show τους). Αυτό που μου αρέσει πιο πολύ όμως με αυτό το συγκρότημα είναι το τραγουδιστικό τους στυλ, που πιο πολύ μοιάζει σα να διηγούνται κάποια ιστορία. Χαρακτηριστικά παραδείγματα τραγουδιών τους είναι τα “My Mother Was A Chinese Trapeze Artist” και το “The Mariner’s Revenge Song”. Το τραγούδι όμως που διάλεξα να βάλω εδώ είναι το Little Boxes και αυτό γιατί το συνέδεσα με ένα κομμάτι της κουβέντας που αφορούσε το μέλλον και μου φάνηκε κάπως σχετικό. You’ll get the point διαβάζοντας τους στίχους.

The Decemberists – Little Boxes

Little boxes on the hillside,
Little boxes made of ticky-tacky,
Little boxes, little boxes,
Little boxes, all the same.
There's a green one and a pink one
And a blue one and a yellow one
And they're all made out of ticky-tacky
And they all look just the same.

And the people in the houses
All go to the university,
And they all get put in boxes,
Little boxes, all the same.
And there's doctors and there's lawyers
And business executives,
And they're all made out of ticky-tacky
And they all look just the same.

And they all play on the golf-course,
And drink their Martini dry,
And they all have pretty children,
And the children go to school.
And the children go to summer camp
And then to the university,
And they all get put in boxes
And they all come out the same.

And the boys go into business,
And marry, and raise a family,
And they all get put in boxes,

Little boxes, all the same.

There's a green one and a pink one

And a blue one and a yellow one

And they're all made out of ticky-tacky

And they all look just the same.

Για το τέλος έχω τους Cloud Cult. Το συγκεκριμένο τραγούδι μου αρέσει πάρα πολύ κυρίως λόγω των στίχων. Τυχαίνει να εκφράζουν πολύ πετυχημένα ορισμένες σκέψεις που κάνω τον τελευταίο καιρό. Και επειδή έχω την υποψία ότι μάλλον κανείς δεν θέλει να διαβάσει για το συγκρότημα, παραθέτω κατευθείαν τους στίχους του τραγουδιού. :p

And everybody here is cloud
and everybody here will evaporate
cause you came up from the ground
from a million little pieces
have you found where your place is?
have you found where your place is?
have you found where your place is?

you've been spending your time
thinking about why you think so much
if there was ever a time
now would be the time to see
your time here is limited

and everybody here is a crowd
we all walk around with a million faces
somebody turn the lights out
there's so much more to see
in the darkest places
in the darkest places
in the darkest places

and everybody here is cloud
and everybody here will evaporate
cause you came up from the ground
from a million little pieces
have you found where your place is?

everybody here is waiting for the next creation
they say come come come

everybody here is waiting for the next creation
they say come come come

and everybody here is a crowd
we each walk around with a million faces
and you came up from the ground
from a million little pieces
have you found where your place is?
have you found where your place is?
have you found where your place is?

Hope you Like it!